Foto:

Stef Bos laat mij janken

Afgelopen vrijdag was ik samen met mijn vrouw op visite bij de liedjeszanger Stef Bos. We luisterden met een glas koel bier en een witte wijn naar de mooie woorden die hij sprak en de prachtige liedjes die hij speciaal voor ons zong. Wij voelden ons uitverkorenen om zo dichtbij en zo intiem bij hem in zijn huiskamer te mogen zijn. Hij zong mooie luisterliedjes van zijn nieuwe album 'Tijd om te gaan leven'. Ik ken Stef al een poosje, heb diverse concerten van hem bijgewoond en was als enige aanwezig in de studio van RTV Rijnmond toen hij daar met zijn band een liveoptreden verzorgde in 'Live uit Lloyd' in het programma van Ronald van Oudheusden. Stef schreef een mooi gedicht in een boek van mij over Heijplaat en heeft een bescheiden bijdrage geleverd aan het binnenkort te verschijnen boek 'Een klein meisje in een grote oorlog' van Jopie Roijé uit Rhoon en mijzelf. Heel af en toe mailen we elkaar maar echt bij hem thuis geweest, nee dat was ik nooit. Van praten kwam weinig want hij schoof direct na de verwelkoming achter de grote zwarte vleugel en begon speciaal voor ons te spelen. Toen zijn dochtertje Lorelei even voorbij kwam, leek het wel alsof er een engeltje uit de hemel was gevallen. Stef begon over haar te zingen en ik moest direct aan onze kleindochter Frida denken, ook zo'n prachtige blonde engel met blauwe ogen en soms ook met een heimelijk duivels lachje. Over engelen gesproken, zowel mijn als zijn vader zijn geruime tijd geleden overleden. Stef gelooft niet en zijn vader wel, dus ze komen elkaar na de dood nooit meer tegen. Hij begon zachtjes dat mooie nummer 'Pappa' te zingen. En ja hoor, daar kwamen de tranen, zoals zo vaak bij het horen van dat prachtige kutnummer want in haat dat nummer en ik houd ervan. 'Pappa, ik lijk steeds meer op jou'. En als je, als je jong bent, ergens niet op wilt lijken dan is dat wel op je vader. Zouden mijn zoons dat ook zo voelen bij mij? zo vroeg ik mij half jankend af. Na vijf kwartier ging het licht aan en ontwaakte ik uit mijn droom. We zaten niet bij Stef Bos thuis op de bank maar op rij 10 van de grote zaal van Theater de Stoep in Spijkenisse.

Column: Eigen Wijs - joopvanderhor@gmail.com

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden