<p>Met gepaste trots toont Euser het boekje waarin hij niet alleen een ode brengt aan zijn moeder maar aan alle mantelzorgers. Foto: Joop vdr Hor</p>

Met gepaste trots toont Euser het boekje waarin hij niet alleen een ode brengt aan zijn moeder maar aan alle mantelzorgers. Foto: Joop vdr Hor

(Foto: )

Beschimmeld brood, dichte gordijnen

‘Wie schrijft die blijft.’ Bert Euser (1948) heeft al een behoorlijk en indrukwekkend oeuvre aan boeken op zijn naam staan. Boekjes over de opkomst van de lokale partijen in Nederland, waaronder zijn eigen ‘EVA’ ofwel Echt Voor Albrandswaard waarvoor hij ook het wethouderschap bekleedde en nu dan ook een ode aan de mantelzorger.

door Joop van der Hor

ALBRANDSWAARD‘Euser’s voorlaatste werken bestaan uit een zwaarlijvig maar zeer leesbaar boek over ‘zijn’ familiebedrijf, de Rotterdamse technische handelsonderneming Widenhorrn en ‘De zeven mannen van het Sluisje’ over de trieste gebeurtenissen rond het verdwenen gehucht ‘t Sluisje waarop ook het boek ‘De Vergelding’ van auteur Jan Brokken is gebaseerd. Zijn nieuwste boek ‘Beschimmeld brood en dichte gordijnen’, is een regelrechte ode aan zijn moeder en alle mantelzorgers. Het boek bevat aantekeningen van zijn moeder Gerdina Euser-Berghout, een bloemlezing uit haar agenda’s waarin zij in dagboekvorm haar bezoeken aan haar tante Leentje Klompenhouwer optekende nadat zij, ongevraagd de rol van mantelzorger op zich had genomen omdat blijkbaar niemand anders zich om tante Leentje bekommerde. Hoewel de aantekeningen de periode 1980 - 1981 beschrijft, kunnen het net zo goed situaties van nu zijn. Ze zijn uniek en toch ook zo ontzettend algemeen en herkenbaar voor iedereen die in de privésfeer zorg draagt voor een demente vader, een kwetsbare oudere uit de familie of een eenzame buurvrouw.

ZORG, LIEFDE, PLICHTSBESEF

“De agenda’s van mijn moeder getuigen van een druk gezins- en familieleven, maar ook van sociale en maatschappelijke activiteiten. Ze vergezelde mijn vader op zakenreizen maar had ook oog en aandacht voor de thuissituatie. Ik groeide op in een relatief traditioneel gezin met de destijds gebruikelijke rolverdeling tussen man en vrouw. Ik kreeg voldoende aandacht en groeide als enig kind op in een warm nest en heb een gelukkige jeugd gekend.” Bert is trots op zijn moeder en de rol die zij als mantelzorger ongevraagd op zich heeft genomen. “Ze heeft de dingen opgepakt die op haar weg kwamen, ook die taken waarvoor ze niet was opgeleid. Haar optreden kwam voort uit christelijke naastenliefde, plichtsbesef en verantwoordelijkheidsgevoel voor tante Lee, zoals zij werd genoemd. Mijn moeder is, naar mijn mening, een voorbeeld voor anderen, zeker in deze huidige, hectische en onzekere tijd. Ik breng met het uitgeven van dit boek niet alleen een ode aan mijn moeder maar ook aan medewerkers in de verpleging en de thuiszorg. Dit is het verhaal van een mantelzorger zoals er ongetwijfeld velen zijn, toegewijde zorgzame mensen. Tante woonde overigens niet om de hoek maar in de Frans Bekkerstraat in Oud-Charlois. Ze bezocht haar, door weer en wind op de fiets. Ze is op bijna 90-jarige leeftijd overleden nadat ze ook nog eens vijf oude, alleenstaande en zieke vriendinnen, familieleden en kennissen met enige regelmaat opzocht of heeft bijgestaan.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden