Foto:

Column Joop van der Hor: Life is a Danse Macabre

De dood zit mij op de hielen. Wanhopig probeer ik Magere Hein voor te blijven maar langzaam haalt de man met de zeis mij in. Ik voel zijn stinkende adem in mijn nek. Nog net op tijd kan ik de eerste slag van de vlijmscherpe zeis ontwijken. Kilometers verderop durf ik vluchtig achter mij te kijken. Hein staat een paar honderd meter achter mij stil en hapt, net als ik, naar adem. Voor ik het weer op een lopen zet hoor ik zijn krakerige stem in mijn richting roepen: ‘Je kunt weglopen maar ik haal je toch ooit eens in en dan ben je voor mij!!’ Zijn honende lach snerpt door de nacht. Thuis gekomen blijk ik in mijn broek te hebben gepist. Vlug sluit ik de voordeur en doe de knip erop. Loop door alle kamers om overal de ramen te sluiten, tot het kleine keukenraampje in de keuken toe. Kotsend hang ik even later over de wasbak in de badkamer. Dit keer ben ik de dood voorgebleven, maar voor hoe lang? Wanneer haalt Magere Hein mij in? Badend in het zweet word ik even later wakker. Wat een verschrikkelijke nachtmerrie! De meeste dromen zijn bedrog, maar deze helaas niet want eens komt de dag waarop ik afscheid moet nemen van mijn geliefden, vrienden en kennissen. Het leven is een Danse Macabre. Vraag het maar aan hen die hun geliefden zijn verloren. Afgelopen week was bizar, zoveel doden in een paar dagen tijd; schrijver en columnist Jan Koopmans, radiomaker en zoon van de brugwachter van de oude Spijkenisserbrug Willem-Jan Scherpenisse en oud bijna buurman Leo Voogt wiens zoon Laurens ik ooit voor een half uur heb geadopteerd zodat hij als ‘mijn zoon’ een vlucht in de politiehelikopter kon meemaken. U als lezer van deze column kunt de dodenlijst ongetwijfeld uit nabije ervaring aanvullen. De dood is overal en kan op elk moment in vele gedaanten toeslaan; in het verkeer, vermomd als Coronavirus of als een klein plekje op je huid wat jeukt, alsmaar roder wordt en kanker blijkt te zijn. Afgelopen week met een oude vriendin op stap geweest. Ze vertrouwde mij toe dat haar krachten aan het afnemen waren en haar einde voelde naderen. Nee, dit is geen leuke column maar ook die moeten geschreven worden.

column: Eigen Wijs - joopvanderhor@gmail.com

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden