Logo debotlek.nl


Riet noteert de volgende rit voor de wijkbus. Foto: Marianne van der Ham
Riet noteert de volgende rit voor de wijkbus. Foto: Marianne van der Ham

Hoogvlieter van de week Riet van der Poel

Voor haar verdienste werd Riet van der Poel in april benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. De 82-jarige Riet kijkt terug op een vol leven met betaald en vrijwilligerswerk. Momenteel werkt de vier ochtenden voor de Stichting Wijkbus Hoogvliet-Pernis en is penningmeester van de Stichting Kota Paku die kumpulan/Indische soosmiddagen organiseert in Spijkenisse. Over rustiger aandoen denkt Riet niet. "Ik ga zolang mogelijk door en hoop dat ik het ook nog lang kan volhouden. Kijk, ga ik dingen verkeerd doen dan neem ik mijn verantwoording en zal ik stoppen, Maar ik heb hier plezier in."

Hoogvliet - Vier ochtenden in de week verwerkt Riet de aanvragen voor de wijkbusritten in de computer. Ze is gewend met computerprogramma's te werken en ergert zich eraan als de administratie niet volledig is ingevoerd. Haar hele leven heeft Riet gewerkt. Alleen toen ze trouwde, moest ze stoppen met werken. "Dat ging in de tijd zo. Alleen kwam ik al snel alleen te staan en heb me daarna voor van alles ingezet." Jaren heeft Riet in een clubhuis gewerkt met gehandicapten. Op een gegeven moment zag ze dat de mensen, soms bijna dubbelgevouwen in auto's werden gebracht. "Dat kan anders dacht ik. Na gesprekken met de deelgemeente is een busje gaan rijden om de mensen te halen en te brengen. De wijkbus was een feit." Riet trekt zich weer terug en laat het vervoer aan anderen over, maar als het op een gegeven moment niet meer goed loopt wordt Riet gevraagd om mee te denken en te helpen. "Toen ben ik gebleven en ben de administratie en rittenplanning gaan doen." Maar daarvoor merkt Riet, al werkend in het clubhuis, dat een aantal mensen het niet breed heeft en/of eenzaam is. Vrijwilligerswerk is wat haar betreft het antwoord en ze gaat bedrijven, instellingen en organisaties af om te vragen of men vrijwilligers kan gebruiken. Ze legt een kaartenbak aan en koppelt mensen aan werk. Dan wordt ze benaderd door een aantal mensen die een tweedehandszaak willen beginnen, maar niet weten hoe. Riet stapt er in, zoekt vrijwilligers in haar kaartenbak en runt vervolgens 26 jaar de Spullen- en Klussendienst. "Maar in 2010 vond de gemeente dit niet meer nodig en trok de subsidie in. Het werd mij te vermoeiend en ben er mee gestopt." Riet ziet, signaleert en is gedreven genoeg om actie te ondernemen. Dat heeft ze in feite haar hele leven gedaan. Op wat lichamelijke mankementen na kan Riet nog goed uit de voeten. Ze heeft altijd veel gesport. Met tennis en badminton speelde ze competitie en reisde het land door. Nu houd ik me bij bridgen. Daar train je goed je hersens mee en je leert veel mensen kennen. We gaan ook af en toe met elkaar uit eten of naar de schouwburg."

Audrey Hepburn

Al jong liet Riet zich niet alles zeggen. Haar eerste baantje als veertienjarige was bij de modezaak Gerzon. Als leerling verkoopster leerde ze in de bontsalon, waar eveneens trouwjaponnen werden verkocht, wat voor soorten bont er zijn en hoe je er mee omgaat. Als op een gegeven moment Gerzon een modeshow organiseert en vraagt wie Audrey Hepburn wil kleden zwijgt iedereen vol ontzag. Maar Riet zegt meteen ja, waarop commotie ontstaat waarom zij zo nodig die eer moet krijgen. "De souschef gaf mij die taak en de eerste verkoopster was wit verziekend heet", zegt Riet met een glimlach. "Maar wat gebeurt er, Audrey komt binnen met een bontjas aan, terwijl ze juist bont afwees. Ik zeg gedag en voel meteen aan haar mouw. Audrey lacht en verzekerd me dat het nep bont is." Riet vertelt haar meteen dat mensen dat niet aan de jas afzien en Audrey geeft haar gelijk. "het was zo'n leuke happening. En ja, ik zeg van alles, ben niet op mijn mondje gevallen maar ben niet brutaal. Als je rechtvaardig bent, duidelijk en reëel dan is dat geen punt", zegt Riet terwijl ze alweer naar de telefoon grijpt.

Reageer als eerste
Meer berichten