Column Joop

Column Eigen Wijs: Dance me to the end ......

Roel Pot, de man met wie ik maandelijks in restaurant LISA naast busstation Zuidplein de 'Toksjoo op Zuid' presenteer, heeft wekelijks een radioprogramma op Omroep Vlaardingen. Laatst vroeg hij mij welke plaat ik zou uitkiezen voor mijn uitvaart. Nou, daar moest ik wel even over nadenken. Ik vroeg hem of hij wellicht met mijn dokter had gesproken, nee dus. Roel heeft letterlijk en figuurlijk een neus voor bijzondere zaken: "die crematieplaten zeggen in 4 minuten vaak alles over het leven van de overleden persoon" en zo is het!

Een mens kent vele liefdes; die voor een voetbalclub, een popster, voor het buurmeisje of die leuke knul in de 6e klas, voor een lekkernij, een culinair gerecht of bijzonder drankje. Voor een vakantieland en natuurlijk voor die enkele of soms vele en wellicht heimelijke liefdes welke in een mensenleven voorbij komen totdat de ene ware gevonden wordt. Als ik sterf dan wil ik dat 'Dance me to the end of love' van Leonard Cohen op mijn crematie gedraaid wordt. Dit nummer belichaamt en ademt de liefde voor die enige echte grote liefde; mijn vrouw Gina met wie ik nu 42 jaar getrouwd ben en al 48 jaar ken. Met wie ik twee mooie zoons heb en een geweldige kleindochter. De vrouw die mij de ruimte heeft gegeven om mijzelf te worden, te zijn en te blijven. De vrouw met wie ik tot aan het grote einde wil doorbrengen, symbolisch dansend op de zachte harmonieuze tonen van vioolmuziek waar de rauwe ongepolijste stem van Cohen tegenaan schuurt om de opgelopen dofheid weer glans te geven om door te gaan, door te gaan tot het einde. Niet het einde van onze liefde, want zelfs de dood kan deze niet wegnemen. Roels verzoek inspireerde mij tot het schrijven van onderstaand gedicht: LAAT ONS DANSEN, dansen op het gras. Het gras dat altijd groener lijkt aan de andere kant. Laat ons dat gras met onze lichte danspassen letterlijk platwalsen. Het groene gras van de overkant is het gras dat ons toebehoort. We dansen en dansen en dansen tot één van ons niet meer verder kan. Tot één van ons moet loslaten daar waar het leven eindigt. Maar onze liefde nooit sterft.

Joop van der Hor

Meer berichten