Rechtsvoor Ed Slagboom in het vliegtuig terug naar Nederland.
Rechtsvoor Ed Slagboom in het vliegtuig terug naar Nederland. (Foto: )

Van droomcruise naar nachtmerrie

Wie had dat gedacht: van droomreis naar horrorcruise. Het overkwam Monique(54) en Ed Slagboom (53) uit Hoogvliet. 121 Nederlanders, waaronder 30 Rotterdammers en een tiental mensen uit Nissewaard vlogen op 23 februari naar Fort Lauderdale in de Verenigde Staten om aan boord te stappen van de Costa Liminosa. Na een aantal heerlijke dagen in het paradijs belandde het gezelschap in een regelrechte hel.

door Joop van der Hor

HOOGVLIET - Altijd hard werken in de eigen bakkerij bij Eddie's taartenservice in de Klompenmakerstraat op de Gadering om eindelijk eens lekker te genieten van een langgekoesterde wens; een cruise door de Cariben en oversteek terug naar Europa. Monique Slagboom- Eversdijk: "De eerste 7 dagen waren fantastisch tot we op de Kaaimaneilanden aankwamen waar ook het plaatsje Hell werd aangedaan. Daar werden grapjes over gemaakt, niet wetende dat we een paar dagen zelf midden in de hel zouden aanbelanden. Een man werd op de kade onwel en zakte in elkaar. Hij werd met een ambulance afgevoerd. Iedereen dacht aan een hartinfarct maar later bleek het de eerste coronapatiënt te zijn, wat we toen uiteraard nog niet wisten. Had vaag voor vertrek wat over het virus gelezen maar alles leek zo ver weg, China deed daar toen nog erg geheimzinnig over. Terug aan boord werd er gespeculeerd en gingen de praatjes rond. Er werd nog lacherig over gedaan. Nou het lachen is ons daarna snel vergaan. Tijdens de 7 dagen durende oversteek over de Atlantische Oceaan werd het entertainment stilgelegd. Twee dagen later ging ook de bar en winkeltjes dicht. We mochten nog wel over het schip lopen maar dat was van korte duur. Iedereen moest in z'n hut blijven. We hebben toen snel een overboeking geregeld naar een buitenhut, want we voelden al aan dat dit lang kon gaan duren. We hoorden dat het hospitaal aan boord vol lag met zieke mensen, personeel liep al met kapjes op. De angst nam met het uur toe, essentiële informatie bleef achterwege. We voeren Tenerife voorbij en in Malaga mocht niemand van boord.

SPOOKSCHIP

Door naar Marseille waar de eerste zieken van boord gingen en met ambulances werden afgevoerd. In Savona, nota bene de brandhaard van het virus, zagen we minimaal 5x per dag een ambulance op de kade staan die patiënten kwamen ophalen. Het eten werd voor de deur neergezet. Moest zelf heel het spookschip door om medicijnen op te halen in de ziekenboeg waar al die zieke mensen lagen te wachten op transport of erger... Iedereen raakte in paniek, want alle informatie bleef uit, ook uit Nederland. Van reisorganisatie Zeetours hebben we amper iets vernomen. Iedereen probeerde contact te krijgen met Nederland. Uren wachten op verbinding met Binnenlandse Zaken om te horen dat we niet de enigen waren, nou dat is een schrale troost. Nadat Radio 538 er aandacht aan heeft geschonken leek het erop dat we snel weg zouden komen, maar helaas.

PANIEK

Ik raakte in paniek en heb op Facebook een noodkreet geschreven. Mensen leefden met ons mee en onze kinderen thuis maakten zich grote zorgen. Achter de schermen is er hard gewerkt om ons van boord te krijgen, met dank aan Fred van de IJssalon uit Spijkenisse. Ook Weekkrant de Botlek heeft ons op afstand gesteund door zelfs burgemeester Aboutaleb in te seinen, maar niemand die ons van boord kreeg tot afgelopen maandag. We moesten hals over kop het schip verlaten en per bus werden we, in plastic verpakt, naar het vliegveld gereden. 12 Zieke Nederlanders zijn achter gebleven aan boord van het dodenschip. Met politie escorte en personeel in beschermende pakken begeleid tot in het vliegtuig. In Nederland mochten we tot onze verbazing zo doorlopen. We kregen een briefje mee van het RIVM en daarna koffers pakken en op eigen gelegenheid naar huis waar we nu twee weken in quarantaine zitten. Maar wie controleert dat? Er worden allerhande maatregelen afgekondigd maar ze laten 96 mensen die op een schip hebben rondgedobberd waar corona aan boord heerste gewoon tussen andere mensen naar huis gaan? Ik denk dat wijzelf ook ziek zijn maar worden niet getest. Nog eens een cruise maken? Nou nee, nooit van mijn leven meer. Ik heb echt gedacht dat we aan boord zouden sterven. Voelden ons door de wereld in de steek gelaten. De overheid zal ongetwijfeld haar best hebben gedaan, maar waarom laat men niets weten? Communicatie is zo ontzettend belangrijk", aldus Monique zuchtend.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden