Foto:

Column: Vrijwillig naar Duitsland

Duitsland.... wie gaat er nou voor z'n plezier naar Duitsland? 80 jaar geleden kwamen de Duitsers massaal naar Nederland en niet alleen om een kuil te graven op het strand van Scheveningen. De auto's waarmee ze deze kant opkwamen zorgden voor meer vervuiling als de sjoemel Volkswagens van nu. Gelukkig is dat merk van toen van de weg gehaald. Je ziet zo'n Leopard alleen nog over de Leunburgerheide en op de oefenterreinen langs de Poolse grens rijden, maar in Rotterdam zijn ze sinds 1945 niet meer gesignaleerd. In 1971 ging ik met een groep vrienden van de Hoogvlietse sociëteit de Spin voor het eerst van mijn leven de grens met onze oosterburen over richting het Gardameer in Italië. In München werd ik door een dronken Duitser hartelijk begroet met een mes die hij richting hartstreek stak. Ik weerde het mes af en het lemmet verdween in mijn linker pols. Mijn moeder, wiens vader in 1944 was doorgeschoten, sprak na thuiskomst over 'die tering Moffen'. Het was één van de weinige keren dat ik het roerend met haar eens was. Bij het vervullen van mijn dienstplicht in 1974 ging ik voor de tweede keer de grens over. Daar werd de keukenploeg van mijn dienstonderdeel door een groep dronken Duitse militairen overvallen. Ik heb er een paar met een koekenpan zo hard op de domme kop geslagen dat ze er nu nog hoofdpijn van moeten hebben, kolere Moffen! Datzelfde jaar verloor Oranje de WK finale van der mannshaft, pestpokke Moffen! Maar in een Duits ziekenhuis redde een arts het leven van mijn broertje Rinie waarmee de 'wende' de grote ommekeer werd ingezet. Het veranderde mijn kijk op Duitsers maar kon nog niet echt dol op die Moffen worden, nu zonder bijvoeglijk naamwoord. Afgelopen weekend mocht ik na 11 weken hunkeren eindelijk weer naar mijn in Duitsland wonende zoon, zijn zwangere vrouw en vooral ons lieve klein half Moffinnetje, onze kleindochter van 3.5 jaar oud. Nooit gedacht dat ik ooit zo graag en volledig vrijwillig naar Duitsland zou willen afreizen. De haat is gesleten en heeft plaats gemaakt voor warmte en genegenheid. Mijn oorlog is eindelijk voorbij!

door Joop van der Hor: joopvanderhor@gmail.com.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden