Na haar pensioen wil Margreet nog veel wandelen in de bergen. Ze kent inmiddels veel berggebieden en heeft al in heel wat berghutten geslapen. Foto: Privé
Na haar pensioen wil Margreet nog veel wandelen in de bergen. Ze kent inmiddels veel berggebieden en heeft al in heel wat berghutten geslapen. Foto: Privé (Foto: )

Na 49 jaar lab lonkt het pensioen

In het persoonlijk labje van de Deltakliniek begon Margreet Koster (66) in 1971 als 17-jarige leerling-analist. Inmiddels werkt ze in het grootschalige lab van het Maasstadziekenhuis. Na 49 jaar zal ze op 4 juni 2020 met pensioen gaan en zal ze afscheid nemen van haar werk en haar collega’s.

door Patricia van den Blink

Rhoon - “Aan het eind van de middelbare school had ik nog geen idee wat ik verder zou gaan doen”, herinnert de Margreet zich. Als ze met de klas ter oriëntatie achter de schermen bij bedrijven en ziekenhuizen gaat kijken, ontdekt ze dat ze iets in het ziekenhuis wil gaan doen. Ze solliciteert op een advertentie van Rotterdamse ziekenhuizen, die een hbo-opleiding klinische chemie in de medische faculteit in Rotterdam aanbieden. Hierbij zou je gelijk als leerling-analist in een ziekenhuis worden aangenomen. Alleen in het laboratorium van het Deltaziekenhuis was echter nog plek. Margreet: “Met enige aarzeling heb ik dat gedaan, want als 17-jarige ga je toch niet in een psychiatrisch ziekenhuis werken? Ik werd aangenomen en in september 1971 ben ik begonnen. In april 1976 was ik klaar met de studie en was ik klinisch chemisch analist. Er werd van me verwacht, dat ik minstens een jaar nog op Deltalab zou werken, Het zijn er uiteindelijk bijna 40 geworden."

Verandering

Van een klein lab, waarin voornamelijk routine onderzoek van bloed en urine plaatsvond, veranderde het werk in de loop van de tijd naar specialistisch werk voor een psychiatrisch ziekenhuis.Onderzoeken naar medicatie (anti-depressiva, anti-epileptica) werden ontwikkeld en de verslavingsproblematiek deed zijn intrede. Testen om drugs in urine aan te tonen kwamen van de grond. Margreet: “In het begin werd alles nog handmatig gedaan. Langzaam maar zeker deed de apparatuur zijn intrede, gevolgd door de computer. De automatisering breidde zich steeds verder uit. Er werd een nieuw lab gebouwd. Het aantal collega’s was inmiddels toegenomen,van 6 naar 25. Het werk beperkte zich niet alleen meer tot werk van het ziekenhuis, maar was uitgebreid met werk voor justitie, verslavingszorg in Nederland en werk voor Arbo-diensten. Kortom een uitgebreid werkpakket met leuke en interessante contacten, uitgevoerd door een hechte groep mensen."

Voor Margreet breekt in 2011 een tijd van verandering aan, wanneer het beleid van het ziekenhuis verandert en besloten wordt om alle paramedische diensten op te heffen. Het Maasstadziekenhuis had interesse in overname van het Deltalab. Via een bedrijfsovername, met een goed sociaal plan, is al het werk en het hele personeel overgenomen. “Opeens had ik meer dan 100 collega’s in een totaal andere organisatie, waar ik niets wist." Samen met een collega zet ze de screening van alcohol en drugs in urine op. Een tijd later werkt ze ook veel collega’s in. “Dit stuk kennisoverdracht vond ik ook erg leuk”, zegt ze.“Verder heb ik voornamelijk op de afdeling immunologie gewerkt, waar onderzoek naar specifieke eiwitten, belangrijk bij oncologische ziektebeelden, wordt gedaan. Ook het verrichten van allergietesten wordt hier gedaan. Voor mij was dit dus weer een stuk totaal onbekend terrein, maar zeker interessant en uitdagend."

Corona

Margreet vindt het bizar om aan het eind van haar loopbaan ook nog de coronacrisis mee te maken. Margreet: “In het Maasstad worden wel coronatesten verricht, maar niet op lab waar ik werk. Verder was het heel stil in het ziekenhuis en daarbuiten. De reguliere zorg was minimaal en poliklinieken waren dicht. Afdelingen zijn omgebouwd voor coronapatiënten. Iedere dag werden we bij de dagstart geïnstrueerd: houd de 1,5 m afstand in de gaten, praat niet te veel en lach niet te hard."

Op 4 juni is haar laatste werkdag en op 13 september is de echte AOW datum. Ze zal niet het werk, maar vooral de collega’s missen. Maar vervelen zal ze zich niet. “Ik doe vrijwilligerswerk op kerkelijk gebied en in de Wereldwinkel. Verder hou ik van zingen, van fietsen en wandel ik graag in de bergen." Door Corona helaas geen geplande borrel. Margreet: “Het wordt nu koffie met gebak in de koffiekamer van het lab, waar niet teveel mensen tegelijk zijn en aan het eind van de dag zwaai ik al m’n collega’s, op gepaste afstand gedag. Gek dat ik nooit meer naar het werk ga." Margreet hoopt nog lang te kunnen genieten.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden